Rabindranath Tagore
(India, 1861-1941)

Se non falas, encherei o meu corazón do teu silencio, e tereino comigo. E agardarei, quieto, como a noite no seu desvelo estrelado, fundida pacentemente a miña testa.
Virá sen dúbida a mañán. Desvanecerase a sombra, e a túa voz derramarase por todo o ceo, en regatos de ouro.
E as túas verbas voarán, cantando, de cada un dos meus niños de paxaros, e as túas melodías estallarán en flores, por tódalas miñas profusas enramadas.

Poeta e filósofo indio, premio Nobel, que contribuíu a estreitar o entendemento mutuo entre as civilizacións occidental e india. O seu nome en bengalí é Ravindranatha Thakura e naceu en Calcuta no seo dunha familia acomodada, fillo do filósofo Debendranath Tagore. Comezou a escribir poesía de neno e publicou o seu primeiro libro ós 16 anos. Despois dunha breve estancia en Inglaterra (1878) onde estudiou Dereito, volveu á India, e pronto se convertiría no autor máis famoso e importante da época colonial. A poesía domina a reputación literaria de Tagore, pero tamén escribiu novelas, ensayos, historias curtas, diarios de viaxe, teatro e numerosas cancións. No 1929, con 68 anos, comezaría a pintar. Internacionalista decidido e educador, no 1901 fundaría na súa propiedade bengalí a escola Santiniketan, para a ensinanza dunha mezcla de filosofías orientais e occidentais, que no 1921 se convertiría na Universidade Internacional Visva-Bharati. Tamén viaxou e deu conferencias por todo o mundo. A súa obra, escrita en lingua bengalí, moi imaxinativa e profundamente religiosa, está impregnada polo seu mor ó rei Jorge V que o nomeou cabaleiro, título ó que renunciou tras a matanza de Amritsar no 1919, cando as tropas británicas mataron a 400 manifestantes indios.
Ó longo da súa vida, Tagore mantivo múltiples contactos con outros intelectuais do seu tempo, incluíndo a Henri Bergson, Albert Einstein, Robert fross, Mahatma Gandhi, Thomas Mann, George Bernard Shaw, H. H. Wells ou Romaní Rolland. Particularmente sonado foi o seu encontro con Einstein na casa deste en Berlín, no 1930.
Da prosa de Tagore, quizáis as obras que se teñen máis en consideración son as súas historias curtas. É considerado pioneiro en escribir historias breves en bengalí, sempre cunha prosa rítmica, a cotío ata o punto de ser poética, e cuxa principal temática son as vidas da xente corrente. Comezaría a escribir historias curtas con tan só dezaseis anos, comezando por Bhikharini (A mendiga). Os catro anos entre 1891-1895 son definidos polos historiadores como o periodo “Sadhana”, destacando entre os traballos desta época a metade das historias contidas nos tres volúmenes do Galpaguchchha, unha colección de 84 historias. Tagore solía asociar estas primeiras historias cunha exuberante vitalidade e espontaneidade; estas características estaban intimamente relacionadas coa vida de Tagore nos pobos de, entre outros, Patisar, Shajadpur ou Shilaida, mentres xesitonaba as amplas propiedades familiares. A nosa biblioteca conta nos seus fondos coas obras de Tagore A Casa e o mundo e Gora.