Carmen Posadas
(Montevideo, 1953)

Isaac Tonñu non se chamaba así. O seu verdadeiro nome era Isaac Newton, pero ao chegar a España dende o seu Belice natal, decidira inverter as sílabas do seu apelido: Tonnew ou, mellor dito, Tonñu, soaba menos foráneo e dende logo moito máis acorde co seu metro oitenta e nove de carnes pretas, morenas. E tamén se prestaba a menos burlas, aínda que el nunca tolerara unha; Isaac Newton ou Isaac Tonñu sabía defenderse. (tomado de “Xogo de nenos”)

Escritora hispano-uruguaia residente en España. Filla dun diplomático e unha restauradora, é a primoxénita de catro irmáns, tres nenas e un neno. Viviu en Uruguai ata os 12 anos, onde a causa da profesión do seu pai debe trasladarse a Arxentina, España, Inglaterra (onde va ao colexio) e Rusia. Comeza os seus estudos universitarios na Universidade de Oxford e os abandona no primeiro curso para casarse con Rafael Ruiz de Cueto. Deste matrimonio terá dúas fillas, Sofía (1975) e Jimena (1978). Cásase en segundas nupcias con Mariano Rubio. En 1985 adquiriu a dobre nacionalidade uruguaia e española. Presentou en 1988 o programa de Televisión Española Entre líneas.
Comeza a súa carreira literaria escribindo literatura infantil e xuvenil en 1980, que prosegue ata 1987. A destacar no 1984, o seu libro O señor Vento Norte , que gañou o Premio Nacional de Literatura á mellor edición, e no 1986 Kiwi (existente na biblioteca). O seu primeiro traballo máis alá do xénero infantil será Escena improbable, en colaboración con Lucrecia King-Hedinger. Escribe guións de cine e televisión e dous ensaios satíricos; Yuppies, jet set, a movida e outras especies (existente na biblioteca), e un ano máis tarde saca O síndrome de Rebeca: guía para conxurar fantasmas. Dende ese momento, Posadas irá alternando conto e novela.
En 1991 publica o ensaio Quen te viu e quen te ve! e en 1995 a novela Cinco moscas azules. En 1997 escribe a colección de contos Nada é o que parece. Ao ano seguinte obtén o Premio Planeta con Pequenas infamias (existente na biblioteca). No ano 2002, a revista Newsweek destacou a Carmen Posadas como unha das autoras latinoamericanas máis destacadas da súa xeración. Cando as cousas comezan a tomar un rumbo claramente ascendente para Posadas, as mortes do seu pai e do seu marido en 1999 supoñen un duro mazazo para a escritora, que confesa non terse recuperado aínda.
No ano 2001 publicou A Bella Otero, que pronto será levada ao cine. En 2002 publica un recompilatorio de artigos, A hernia de Viriato: Recetario para hipocondriacos, escrito en colaboración coa súa filla Sofía. No 2003 aparece O bo servinte (existente na biblioteca), e no ano 2001 Á sombra de Lilith, en colaboración con Sophie Courgeon. Ambas obras foron recibidas pola crítica e o público con igual favor que as súas obras anteriores.
En conxunto, os seus libros foron traducidos a vinteún idiomas e pódense atopar nas librerías dunha cincuentena de países.
Existe unha biografía autorizada sobre a autora que se chama Carmen Posadas. Unha historia por contar, na que se recollen todos os anos da súa vida dende o seu nacemento ata a actualidade. Foi escrita por Moisés Ruiz, profesor da Universidade Europea de Madrid, da que Posadas é membro do Consello Asesor Universitario. Esta é a primeira vez que a escritora pasa a ser a protagonista das propias páxinas dun libro. As súas últimas novelas son Xogo de nenos (2006, existente na biblioteca) e Literatura, adulterio e unha tarxeta Visa platino (2007).

A nosa biblioteca tamén conta coas obras Unha cesta entre os xuncos (1980), O Cazador e o pastor (1980), O pastor que chegou a ser rei (1980), O neno de Belén (1980) e O mozo da túnica de cores (1980).