Yukio Mishima
- Hirakoa Kimitake -
(Xapón, 1925-70)

Poderá parecer esta unha meta bastante peculiar, pero, como os seus repentinos ataques de fame, pertencía ao seu xeito de vivir. Mentres camiñaba baixo a lúa, estes pensamentos convertéronse en estrañas conviccións. Mantivo as costas máis dereitas que nunca e fitou a mirada cara adiante. A Ponte Tsukiji é unha ponte totalmente desprovista de encanto. Os catro piares dos seus extremos carecen de todo atractivo. Sen embargo, mentres o cruzaban, as catro mulleres puideron uler por primeira vez algo parecido ao arrecendo do mar. Sopraba un vento con reminiscencias de brisa salgada. Ata un aviso de neon vermello pertencente a unha campaña de seguros, que podía observarse cara o sur, parecía un faro proclamando a proximidade do océano. (tomado de “As sete pontes”)

O 14 de xaneiro de 1921, cando Yukio Mishima nace – pseudónimo de Hirakoa Kimitake -, a literatura socialista e pacifista, que floreceu no país do sol nacente dende comezos de século, foi atallada violentamente. Dos autores que na estela de Émile Zola non dubidaron en escribir contra a guerra ruso-xaponesa (1905), Kotoku Shusui, o principal deles fora condenado a morte e executado no 1911. Mentres tanto, o pequeno Mishima, quen pese a pertencer á burguesía media faise pasar por descendente de samurais – os samurais serían unha das súa principais referencias ata a fin dos seus días – edúcase en Gakushüin, a escola por excelencia da nobreza.
Estudante universitario aínda, cando o escritor publica os seus primeiros relatos, a literatura xaponesa asiste a unha explosión de romántica exaltación nacional, que vai preparando o camiño da 2º Guerra Mundial. Antes de que esta confrontación remate, Mishima publicará o seu primeiro relato “O bosque en flor” (1941) e o exército o destinará a unha misión suicida, da que finalmente será relevado. Non cabe dúbida, é nesta imposibilidade de autoinmolarse pola patria onde se debe buscar outra das claves da súa vida.
Publicada no 1949, “Confesións dunha máscara”, onde o protagonista proclama abertamente a súa homosexualidade tras recordarnos toda a súa existencia, será a novela que o catapulte ao cumio das letras xaponesas. A ela seguiranlle, entre outras, “A morte en metade do verán” (1953), O tumulto das ondas (1954, na biblioteca) e O pavillón de ouro (1956, na biblioteca). Esta última, a súa obra máis coñecida, narra a historia do mozo Mizoguchi, un aprendiz de bonzo obsesionado polos seus complexos, que comeza a levar unha vida filocastrense que ten a súa primeira manifestación nunha obsesiva práctica da culturismo. A forza, xunto coa violencia, a beleza, a morte e o erotismo, son as principais preocupacións das súas páxinas.
Aclamado en Oriente e Occidente, viaxa por primeira vez aos Estados Unidos en 1958. Tal vez fora entón, no país vencedor do imperio do sol nacente, onde comezará a xenerar o exacerbado nacionalismo que o inspirará ao longo de todos os anos 60. Ferido ante o novo Xapón occidentalizado, anhelando uns tempos que non van a volver, en 1968 escribe “Polo camiño do samurai” e “En defensa da cultura”. Unha e outra son as súas obras máis nacionalistas. Cando esas mesmas consideracións o levan a pronunciar conferencias na universidade, é apupado polos estudantes. Non obstante, consegue fundar entre algúns deles unha organización de extrema dereita chamada Asociación dos Escudos.
Finalmente, obedecendo aos seculares códigos nipóns do honor, no 1970 decide facerse o harakiri diante do xefe de estado maior do exército para protestar pola desmilitarización do seu país.
Ademais das mencionadas, na bibliotecas temos tamén as súas obras A perla e outros contos, O templo da alborada (1964-70), A corrupción do anxo (1964-70), Neve de primavera (1964-70) e Cabalos desbocados (1964-70).