Ray Bradbury
(EEUU, 1920)

Constituía un pracer especial ver as cousas consumidas, ver os obxectos ennegrecidos e cambiados. Coa punta de bronce do soprete nos seus puños, con aquela xigantesca serpe cuspindo o seu petróleo velenoso sobre o mundo, o sangue latexaba na cabeza e as súas mans eran as dun fantástico director tocando todas as sinfonías do lume e das chamas para destruír as ruínas da Historia. Co seu casco simbólico no que aparecía gravado o número 451 ben plantado sobre a súa impasible cabeza e os seus ollos convertidos nunha chama laranxada ante o pensamento do que ocorrería, acendeu o deflagador e a casa quedou rodeada por un lume devorador que inflamou o ceo do serán con cores vermellas, amarelas e negras (tomado de “Farenheit 451”)

Novelista e creador de contos estadounidense coñecido principalmente polos seus libros de ciencia ficción, nos que fai unha crítica mordaz do uso da tecnoloxía. Graduouse na escola secundaria en 1938, e gañouse a vida coma vendedor de xornais ata 1942. Comezou a escribir dende neno, pero publicou a súa primeira historia no 1938, nunha revista de afeccionados. Adquiriu a certeza do que sería o seu estilo cando compuxo The lake. No 1943 deixou o traballo de vendedor de xornais e dedicouse a escribir a tempo completo, publicando en diversos medios numerosos relatos breves, ata que no 1950, coa aparición de Crónicas marcianas (existente na biblioteca), comezou a súa ascendente fama literaria. Nas súas páxinas cóntanse os intentos iniciais dos terrestres por colonizar o planeta Marte, pero é á vez un libro sobre as angustias e ansiedades que existían na sociedade norteamericana dos cincuenta ante o perigo dunha guerra nuclear. No 1951 publicou un dos seus libros maiores, O home ilustrado, composto por varios relatos de natureza fantástica, e dous anos máis tarde outro dos máis representativos, Farenheit 451 (existente na biblioteca), que trata dun futuro onde os libros son prohibidos e queimados por un estado totalitario, mentres que un grupo de homes recluídos nos bosques decide memorizar textos enteiros de filosofía e literatura para preservar a cultura; esta fábula moralizante foi considerada como unha gran obra antiutópica e acaso premonitoria, e foi levada ao cine por François Truffaut.
Bradbury non soamente cultivou a ciencia ficción e a literatura de corte fantástica, senón que escribiu tamén libros realistas e incluso introduciuse no relato policial. A súa prosa caracterízase pola universalidade, como si non lle importara tanto perfeccionar un xénero como escribir acerca da condición humana e a súa temática, a través dun estilo poético. Precisamente por esta peculariedade algúns críticos non o consideran un escritor de ciencia ficción como tal e lles resulta difícil catalogalo nun ou noutro campo da literatura. Como exemplo diso soen citarse relatos breves, moi sutís e tenros, como Casa dividida e O roubo do século, ou a poética obra O viño do estío (1957).
Ademais do problema dunha guerra atómica, da censura nun mundo por vir e do perigo implícito nas técnicas e a ciencia, tratou temas máis cotiás como o racismo, o medo á morte, o amor e a infancia. Escribiu tamén guións de cine, como o da película Moby Dick, de John Huston, así como guións para series televisivas como Alfred Hitchcock presenta e A dimensión descoñecida. No 1963 publicáronse as súas obras teatrais reunidas baixo o título de The Anthem Sprinters. Os seus relatos curtos foron incluídos en máis de 700 antoloxías. Aparte dos mencionados, son tamén moi coñecidos títulos como A árbore das bruxas (1972) e Cemiterio para lunáticos (1990). A nosa biblioteca conta, aparte das mencionadas, coas súas obras Fábulas fantásticas, Contos do futuro e Pantasmas do novo.