escritor@s da semana

Aleksandr Pushkin
(Rusia, 1799-1837)

"Os últimos utensilios do fabricante de cadaleitos Adrian Prójorov cargáronse sobre o coche fúnebre, e a parella de cabalos arrastrouse por cuarta vez da Basmánnaya á Nikítinskaya, rúa na que o fabricante se trasladaba con tódolos seus. Tras pechar a tenda, cravou á porta un letreiro onde se anunciaba que a casa se vendía ou arrendaba, e dirixiuse a pe ó novo domicilio. Preto xa da cara amarela, que dende facía tanto tempo tentara á súa imaxinación e que por fin mercara por unha respectable suma, o vello artesán sentiu con sorpresa que non había ledicia no seu corazón" (tomado de "O fabricante de cadaleitos")

Poeta e autor teatral ruso, iniciador da literatura rusa a través dos seus poemas líricos e épicos, obras de teatro, novelas e relatos breves. Naceu en Moscova no seo dunha familia nobre, e estudiou no liceo Tsarkoye Selo onde amosaría estar dotado dun talento poético precoz. No 1817 tivo un cargo meramente nominal no Ministerio de Asuntos Exteriores ruso en San Petersburgo, o que lle permitiría alternar coa mellor sociedade e, á vez, formar parte dun grupo revolucionario ilegal. En 1820 a súa Oda á liberdade, atraeu a atención das autoridades e o xove poeta foi deportado ó Cáucaso, anque permitíuselle manter os seus cargos oficiais. Ese mesmo ano publicou o seu Ruslam e Lyudmila, un extenso poema romántico baseado no folclore da súa terra que o situou coma un dos poetas máis prometedores de Rusia. A influencia de Lord Byron, xunto co amor á liberdade, foron unha constante ó longo da súa obra inmediatamente posterior, como poñen de manifesto os seus poemas, O prisioneiro do Cáucaso (1822), A fonte de Bakhchisaray (1822) e Os cíngaros (1823-24). En 1823 comezou a escribir Eugene Oneginm, a súa obra máis coñecida, unha historia de amor na liña estilística de Byron situada nun entorno realista e contemporáneo, que é considerada como a primeira das grandes novelas rusas, e que non completou ata 1831. Trasladouse a vivir a Odessa no ano 1823, pero por mor de poñerlle "os cornos" ó seu superior foi destituído e expulsado do corpo de funcionarios en 1824, retirándose ás propiedades da súa nai, preto de Pskov. A pesares de non sentirse a gusto naquel lugar tan illado, este foi un período moi productivo para o autor. Nel escribiría, entre 1824 e 1825, Boris Godunov, unha traxedia histórica rusa que foi publicada seis anos máis tarde.
No 1826 o zar Nicolás I, convencido da súa enorme popularidade, perdóao. Pushkin seguiu empregando a historia de Rusia como trasfondo para dous extensos poemas, Poltava (1828) e Os xinetes de bronce (1833), e para a súa novela sobre a rebelión de Pugachev, A filla do capitán (1836, existente na biblioteca). Escribiu tamén relatos curtos como os Relatos de Belkin (1830) onde aparecen A nevasca (existente na biblioteca), O fabricante de cadaleitos (existente na biblioteca) ou A raíña de picas (existente na biblioteca) Deixou a Rusia unha herdanza literaria dun valor incalculable. Foi un autor versátil, de grande vigor e optimismo, que comprendeu as múltiples facetas do carácter do seu pobo. A súa poesía lírica e a súa prosa, sinxela e sincera a un tempo, exerceu unha enorme influencia sobre varias xeracións de escritores rusos posteriores. Morreu o 10 de febreiro de 1837 coma consecuencia das feridas que sufriu nun duelo en San Petersburgo, por defender o honor da súa esposa.