Alejandra Pizarnik
(Arxentina, 1936-1972)

Ogallá puidera vivir soamente en éxtase, facendo o corpo do poema co meu corpo, rescatando cada frase cos meus días e coas miñas semanas, infundíndolle ao poema o meu suplo a medida que cada letra de cada palabra fora sacrificada nas cerimonias do vivir. (tomado de “O inferno musical”)

Alejandra Pizarnik foi a segunda filla dun matrimonio de emigrantes xudeus centroeuropeos. Estudou bacharelato en Avellaneda (Bos Aires). No 1954 ingresou na Facultade de Filosofía, logo cambiouse a Letras e fixo unha breve incursión en Xornalismo, aínda que non finalizaría ningunha delas e, nunha tentativa por atopar a súa verdadeira vocación, asistiu ao obradoiro de pintura de Batlle Planas.
Entre 1960 e 1964 viviu en París, onde madurou como poetisa e escribiu o poemario “Árbore de Diana” (con prólogo de Octavio Paz). Tamén estableceu amizade con André Pieyre de Mardiargues, Octavio Paz, Julio Cortázar e Rosa Chacel. Estando en París traballaría un ano para a revista “Cadernos para a liberación da cultura” como correctora de probas, e colaboraría con numerosas revistas de poesía e literatura americanas e europeas, como tamén con traducións, ente outras, de Ives Bonnefoy e de Marguerite Duras.
Cando regresou a Bos Aires, publicou os seus libros máis importantes, “Os traballos e as noites”, “Extracción da pedra da tolemia” e “O inferno musical”. No 1968 obtivo a beca Guggenheim e viaxou brevemente a Nova Iorque e París. Por mor das súas continuas depresións e tentativas de suicidio (en 1970 e 1972), pasou semirrecluída os seus últimos anos. A mediados de 1972 estivo internada cinco meses no hospital psiquiátrico Pirovano (Bos Aires) en nun permiso para pasar a fin de semana na súa casa, quitouse a vida cunha sobredose de seconal sódico. Tiña trinta e seis anos de idade.
A maior parte da súa obra literaria remite á poesía, que procede esencialmente do surrealismo: é concisa, de temática nocturna e angustiada, moi elaborada. Aspira á dureza e transparencia, e case sempre a alcanza. Nos seus últimos anos experimentou con textos en prosa, máis longos. Segundo a súa visión, a poesía era a única capaz de darlle razón e sentido á vida, conducíndoa e configurándoa como expresa en tantas partes da súa obra.
A menos de dez anos da súa morte, saíu ao mercado unha antoloxía que intentou agrupar toda a súa produción literaria dende 1956 ata 1972. A Biblioteca Municipal do Porriño conta coas súas poesías completas.