escritor@s da semana

Charles Bukowski
(Aldernach, Alemaña 1920 - Los Ángeles, EE.UU 1994)

Hoxe coñecín a un xenio no tren, como de seis anos de idade; sentouse ó meu lado e, mentres o tren corría pola costa chegamos ó océano. O neno miroume e díxome: o mar non é nada fermoso. Foi a primeira vez que me din conta diso ("Coñecín a un xenio")

Poeta e narrador estadounidense, creador dunha literatura provocadora e sórdida, cargada de grande emoción e sentimentos. Naceu en Alemaña, pero ós dous anos trasladouse coa súa familia a Los Ángeles, onde viviu toda a súa vida. Ó longo de moitos anos, e tras un breve paso pola universidade, gañouse a vida con traballos manuais temporais, espaciados por períodos de vacacións que se tomaba cando tiña sorte nas apostas do hipódromo, afección que reflectiu continuamente na súa obra. Comezou a escribir contos moi novo, pero, tras un primeiro relato publicado por unha revista en 1944, abandonou a literatura por un espacio de 10 anos, nos que sentou os cimentos da súa lenda alcohólica. As súas primeiras obras publicáronse na década de 1960 en editoriais e revistas underground; a esta época pertencen coleccións coma Crucifixo nunha man morta (1965) ou a que para moitos é a súa mellor obra en verso, Os días pasan coma cabalos salvaxes sobre as lombas (1969). A poesía de Bukowski está marcada por un realismo descarnado e lírico a un tempo, explícito, terno en ocasións e brutal noutras, abundante en datos autobiográficos, personalismo e pleno de humor ácido e desencantado. Nunca abandonou a súa producción en verso que, cos anos, foise facendo máis directa e sobria como en O amor é un can do inferno (1974) ou A última noite na terra (1992).
A súa primeira novela, O carteiro (1970), permitiulle abandonar a oficina de correos na que traballaba. A esta seguirían outras cinco, todas protagonizadas por Henry Hank Chinaski, alter ego do autor, entre as que cabe destacar A senda do perdedor (1982, existente na biblioteca). Os contos de Bukowski están reunidos en varios volumes. O máis coñecido, Ereccións, exaculacións, exhibicións (1972), recolle relatos aparecidos en varias revistas underground. A prosa de Bukowski é, se cabe, máis autobiográfica (nun 90 % segundo el mesmo) que a súa poesía, e é a que lle deu sona entre os lectores de fala hispana: tódalas súas obras en prosa están traducidas ó español. O alcohol, o sexo, a soidade e os aspectos máis absurdos e sórdidos da nosa civilización ocupan un lugar de honor na obra de Bukowski, que sempre evitou os ambientes literarios; prefería os bares e as habitacións lúgubres.